ΒΡΕΤΑΝΙΑ: ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ

Μίλησα σήμερα στο τοπικό ραδιόφωνο του BBC. Είπα περίπου τα εξής.

Η κυβέρνηση Κάμερον έχει 4 σημαντικές συνταγματικές εκκρεμότητες, που είναι ταυτόχρονα και πολιτικές προκλήσεις.

Η πρώτη είναι η Σκωτία. Στην πράξη αυτό που ζητά το SNP, το εθνικιστικό κόμμα Σκωτίας που πήρε σχεδόν όλες τις έδρες στη Σκωτία (όλες οι έδρες στην Βρετανία είναι μονοεδρικές) και έχει 56 βουλευτές είναι πολύ αυξημένη αυτονομία, ιδίως στα φορολογικά και δημοσιονομικά και συνταγματική κατοχύρωση του Κοινοβουλίου της Σκωτίας


Αυτό θα χρειαστεί μια νέα νομική ρύθμιση των σχέσεων Λονδίνου και Εδιμβούργου, το οποίο σε άλλες χώρες που έχουν το Βρετανικό κοινοβουλευτικό σύστημα (Καναδάς, Αυστραλία) οδήγησε σε κάποιας μορφής γραπτό, ομοσπονδιακό Σύνταγμα. Το γραπτό σύνταγμα όμως δεν είναι στην ατζέντα ούτε του Συντηρητικού, αλλά ούτε και του Εργατικού κόμματος.

Η δεύτερη είναι η ΕΕ. Το δημοψήφισμα που έχει υποσχεθεί ο Κάμερον θα γίνει μέχρι το 2017 και θα ακολουθήσει την προσπάθεια της κυβέρνησης για την αναδιαπραγμάτευση της σχέσης της Βρετανίας με την ΕΕ. Η στάση του Κάμερον θα εξαρτηθεί από την έκβαση της διαπραγμάτευσης, αλλά στο κακό σενάριο η κυβέρνηση η αναδιαπραγμάτευση θα αποτύχει και ο Κάμερον θα προτείνει την έξοδο από την ΕΕ. Η αβεβαιότητα αυτή θα είναι ιδιαίτερα επιβλαβής για την Βρετανική οικονομία.

Η Τρίτη είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το κόμμα του Κάμερον έχει υποσχεθεί ότι θα καταργήσει τον Νόμο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Human Rights Act 1998), επειδή, ισχυρίζεται, ότι έχει δώσει υπερεξουσίες στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο. Οι περισσότεροι νομικοί στην Βρετανία απορρίπτουν την ανάλυση αυτή για τις δήθεν υπερεξουσίες, αλλά εφόσον η υπόσχεση μπήκε στο ‘Μανιφέστο’ των Συντηρητικών για το 2015 (‘Μανιφέστο’ λέγεται το κυβερνητικό πρόγραμμα των κομμάτων και όλα τα κόμματα στη Βρετανία, μικρά ή μεγάλα, δημοσιεύουν το δικό τους προεκλογικό ‘μανιφέστο’), ο πρωθυπουργός είναι υποχρεωμένος να το κάνει πράξη.

Η τέταρτη εκκρεμότητα είναι το εκλογικό σύστημα. Κανένα από τα μεγάλα κόμματα δεν θέλει αλλαγή του εκλογικού νόμου αλλά το γεγονός ότι το ευρωσκεπτικιστικο UKIP πήρε 12,6% και εξέλεξε έναν βουλευτή, ενώ το SNP πήρε 4.7% και εξέλεξε 56 βουλευτές, είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει τριγμούς στην συναίνεση που υπάρχει σήμερα για το σύστημα μονοεδρικών (που λέγεται «ο πρώτος που περνά τον στύλο» ή first past the post). 
Ο Κάμερον έχει αυτοδυναμία (με 36,9% των ψήφων, έναντι 30.4% για το Εργατικό Κόμμα) στη βουλή. Οι προκλήσεις που ανέφερα παραπάνω είναι όμως συνταγματικές και χρειάζονται ευρύτερες συναινέσεις. Ο πρωθυπουργός φαίνεται ότι τις αναζητεί, αλλά το ευρωσκεπτικιστικό τμήμα των βουλευτών του δεν φαίνεται να έχει καμία διάθεση συμβιβασμού, ιδίως στο θέμα της ΕΕ και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για τα θέματα αυτά, όπως και για το UKIP, η επιχειρηματολογία φαίνεται να βασίζεται περισσότερο σε έναν συναισθηματικό εθνικισμό και ξενοφοβία (ή «Ευρωφοβία»), παρά σε λογικά επιχειρήματα.

Δεδομένης της πολύ μικρής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας των Συντηρητικών, καθένα από τα ζητήματα μπορεί να προκαλέσει κυβερνητική κρίση, και ίσως και συνταγματική κρίση, στα πέντε χρόνια που έρχονται. Ο Κάμερον θα χρειαστεί όλες τις πολιτικές του ικανότητες για να τις αποφύγει.

 

Mπορείτε να ακούσετε την συνέντευξη εδώ (μετά το 02.21.00):

 

http://bbc.in/1K16aII