ΟΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ


Oι προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού νωρίτερα σήμερα ήταν εξαιρετικά απογοητευτικές.

Πρώτον, είπε ελάχιστα για το πώς θα χειριστεί την διαπραγμάτευση με την ΕΕ, το κρισιμότερα θέμα για την χώρα σήμερα. Είπε - σωστά - ότι η επιλογή του Αντώνη Σαμαρα να πάρουμε 2 μήνες παράταση αντί για 6 που του προσέφερε το Eurogroup, ήταν ανεύθυνη, μικροκομματική και απαράδεκτη. Δεν ακολούθησε όμως τον λογικό του ειρμό και δεν ζήτησε ο ίδιος νέα παράταση του προγράμματος, ώστε να μην υπάρχει αυτή η αφόρητη πίεση στην ρευστότητα. Είπε ξανά ότι δεν θα ζητήσει παράταση της προθεσμίας λήξης του προγράμματος - και δεν εξήγησε γιατί όχι, πέρα από τις γνωστές αναφορές στο "βάρβαρό μνημόνιο", που δείχνουν άγνοια της οικονομικής πραγματικότητας. Η απόφαση αυτή για λήξη του προγράμματος χωρίς διάδοχη κατάσταση (που ούτως ή άλλως επιζητεί για μετά τον Μάιο), είναι, το λιγότερο,εξαιρετικά ριψοκίνδυνη, ενώ αδυνατίζει τρομερά το διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας.Την Τετάρτη η Ελλάδα θα πρέπει να εξηγήσει πώς θα κάνει σοβαρές προτάσεις τον Μάιο, μετά το τέλος του επιδιωκόμενου δανείου-γέφυρα που ζητάει ο κ. Βαρουφάκης, όταν αρνείται ακόμα και μια τεχνική παράταση σήμερα; Θα πρέπει επίσης να εξηγήσει πώς θα γράψει στο πόδι μέχρι τον Μάιο ένα αξιόπιστο πρόγραμμα ανασυγκρότησης της χώρας, ενώ ο Σύριζα δεν το έγραψε επί 3 χρόνια, ενώ ζητούσε εκλογές κάθε δύο μέρες.Το ζήτημα της ρευστότητας όμως είναι το πιο σημαντικο θέμα σήμερα.

Δεύτερον επανέλαβε ότι ο Σύριζα απορρίπτει ρητά ή αδιαφορεί για πολλές από τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις θα μας έκαναν ανταγωνιστικούς στην Ευρωζώνη. Αυτό, μακροπρόθεσμα, είναι εξίσου μεγάλο πρόβλημα και ίσως αυτό να κρίνει πολλά στο Eurogroup.

Τρίτον, ο πρωθυπουργός δεν δεσμεύτηκε ανοικτά ότι θα μείνουμε στο Ευρώ. Το άφησε να εννοηθεί, αλλά οι περιστάσεις απαιτούσαν ξεκάθαρη και δημόσια δέσμεση, αφού κάποιοι βουλευτές του μιλούν ήδη για δημοψήφισμα και ηρωική έξοδο, ενώ και ίδιος ο πρωθυπουργός κατέφυγε πάλι σε διάφορες εθνικιστικές κορώνες που συνάδουν με την αντιευρωπαική στάση του εδώ και καιρό. Τελικά, με την αβεβαιότητα αυτή γυρνάμε στο 2011. Μετά από σχεδόν πέντε χρόνια πρόγραμμα, από 1η Μαρτίου, η Ελλάδα ξεκινάει πάλι από το μηδέν, χωρίς έτοιμο οικονομικό σχέδιο, απροετοίμαστη, απομονωμένη, χωρίς εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, με δημοσιονομικό εκτροχιασμό, με κίνδυνο ατυχήματος στις τράπεζες ή άτακτης πτώχευσης στο κράτος και τεράστια πίεση σε ρευστότητα σε όλα τα επίπεδα.

Τέταρτον, δεν μίλησε σχεδόν καθόλου για εκλογικό νομό, πολιτικό χρήμα, μικρότερες εκλογικές περιφέρειες ή και για συνταγματική αναθεώρηση, ή αλλαγές στον τρόπο απονομής της δικαιοσύνης. Δεν συνέδεσε ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες με ενίσχυση του ΕΣΡ, που πάνε μαζί.

Πέμπτον, ενώ μίλησε για την ανακούφιση των ασθενεστέρων, είπε ότι θα γίνει (όπως είχε πει και στην Θεσσαλονίκη) με παροχές σε είδος και όχι με το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα. Το να στήσεις όμως αυτές τις παροχές είναι διοικητικά πολύ δύσκολο, και ίσως και να μην δώσει λύσεις σε πολλές οικογένειες. Το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα είναι πολύ πιο έυκολο να σχεδιαστεί, έχει ήδη ξεκινήσει πιλοτικά και είναι τελικά κατάκτηση του ευρωπαικού κοινωνικού κράτους. Θα είναι τραγωδία να μην το ολοκληρώσει ο Σύριζα, επειδή ήταν "μνημονιακή" υποχρέωση...

Να προσθέσω όμως και τα θετικά: ιθαγένεια παιδιών μεταναστών, αδειοδότηση συχνοτήτων, έμφαση στους οικονομικά αδυνάτους, κυνήγι της μικρής και μεγάλης διαφθοράς. Όπως επίσης και - από αυτά που δεν είπε - θετικό είναι ότι δεν θα φέρει ο Σύριζα πρόταση για απλή αναλογική (που θα έφερνε απόλυτη στασιμότητα και ακυβερνησία), ούτε και θα βγάλει τη χώρα από το ΝΑΤΟ (όπως έλεγαν παλιότερες διακηρύξεις του κόμματος).

Καταλήγω παρατηρώντας ότι στην ομιλία του ο πρωθυπουργός δεν φάνηκε να έχει την παραμικρή νότα αισιοδοξίας. Ηταν διαρκώς αρνητικός, ή μαχητικός, όχι αισιόδοξος, ούτε καν λίγο.

Μου έδωσε την εντύπωση ενός κουρασμένου ανθρώπου, όχι κάποιου που είναι έτοιμος κάνει τα όνειρά του πράξη για να αλλάξει την Ελλάδα (το λέω χωρίς να τον ξέρω προσωπικά, μόνο ως τηλεοπτική εντύπωση). Δεν νομίζω μάλιστα ότι μίλησε με ορίζοντα τετραετίας. Δεν πέρασε ένα μήνυμα αισιοδοξίας, ισχύος και δημιουργικότητας. Κάποιοι άλλοι πολιτικοί νομίζω στη θέση του θα έλαμπαν από χαρά και είμαι βέβαιος θα μας μετέδιδαν με πολύ καλύτερο τρόπο την ελπίδα ότι μαζί θα χτίσουμε το καινούργιο. Δεν μου έδωσε καθόλου ο κ. Τσίπρας την εικόνα ότι τώρα τουλάχιστον πιστεύει σε κάτι τέτοιο.