ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΝΕ;

Παύλος Ελευθεριάδης, blog, 9 Δεκεμβρίου, 2014. 


Πιστεύω ότι πολλοί από εμάς που πιστεύουμε στην ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας (είτε είμαστε τώρα στο Ποτάμι είτε αλλού) θα θέλαμε πολύ να είμασταν στην θέση Σαμαρά/Βενιζέλου το 2012.

Θα θέλαμε πολύ να είχαμε την εντολή και την ευθύνη να πολεμήσουμε το πελατειακό κράτος και την διαφθορά, να οργανώσουμε αξιοκρατικά το δημόσιο, να εξυγιάνουμε την πολιτική ζωή, να κάνουμε διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές συχνότητες και να στήσουμε θεσμούς που να προστατεύουν την δημοσιογραφία από τους ολιγάρχες, να ξεκινήσουμε την συνταγματική αναθεώρηση, να καταργήσουμε την ασυλία των πολιτικών, να αλλάξουμε το φορολογικό σύστημα, να πιάσουμε τους φοροφυγάδες, να αλλάξουμε το ασφαλιστικό, να δώσουμε πρόσβαση στην υγεία σε όλους, να βάλουμε τα θεμέλια μιας νέας, εξωστρεφούς οικονομίας με ισότητα ευκαιριών και κοινωνική προστασιά. Θα μπορούσαμε να κάνουμε τόσα και τόσα, αν ήταν κάπως αλλιώς τα πράγματα (π.χ. αν υπήρχε τότε το Ποτάμι και μας είχε δώσει ο ελληνικό λαός μια τέτοια εντολή). 

 

Σε καμμία περίπτωση πάντως δεν νομίζω ότι θα παρατάγαμε την μάχη μεσοπέλαγα και θα κάναμε εκλογές τσάτρα πάτρα για να αποφύγουμε τις δύσκολες αποφάσεις.

Νομίζω  ότι δεν θα είχαμε μεταφέρει όλες αυτές τις ευθύνες σε μια νέα κυβέρνηση (όποια και αν είναι αυτή), η οποία είναι πλέον πιθανό ότι θα εκλεγεί τέλη Ιανουαρίου 2015, με πρώτο έργο της να κλείσει την διαπραγμάτευση με την ΕΕ μέσα σε τρεις εβδομάδες, όπως αποφασίστηκε χθες στο Eurogroup. Σήμερα η χώρα βρίσκεται πάλι σε ένα καθεστώς απολυτης αβεβαιότητας.

Ούτε το μνημόνιο έχει τελειώσει, ούτε η χρηματοδότηση έχει εξασφαλιστεί για το 2015, ούτε η νέα σχέση με τους δανειστές μας στην ΕΕ έχει αποφασιστεί. Όλα πάνε για τον Φεβρουάριο 2015.Η κυβέρνηση είχε την ευκαιρία να κλείσει  όλες αυτές τις εκκρεμότητες πριν την προεδρική εκλογή, μέσα στους επόμενους δύο μήνες ώστε οι εθνικές εκλογές να γίνουν σε πιο σταθερό κλίμα τον Μάρτιο. Επέλεξε να μην το κάνει για να εκβιάσει το εκλογικό σώμα με τον κίνδυνο αυτά τα πράγαμτα να τα αποφασίσει ο κ. Λαφαζάνης και οι μαοιστές φίλοι του κ. Μηλιού.

Έβαλαν έτσι τρικλοποδιά στον Σύριζα, αλλά μαζί και στην ελληνική κοινωνία, που για δύο μήνες θα βρίσκεται σε μια νέα περιδίνηση. Ενώ η χώρα χρειάζεται σταθερή πυξίδα που να κοιτάζει προς το μέλλον, στην ηγεσία της βρίσκονται δύο πολιτικοί που κοιτάζουν κυρίως την πυξίδα της δίκης τους πολιτικής επιβίωσης.

Δεν σέβονται την εντολή που τους έδωσε ο λαός το 2012, δεν τους απασχολεί ο κίνδυνος στον οποίον βάζουν τη χώρα, ούτε και το ότι η συνταγματική αναθεώρηση καθυστερεί για άλλη μια κοινοβουλευτική θητεία. Οι. Σαμαράς/Βενιζέλος ακολουθούν το δόγμα Κώστα Καραμανλή: όταν έλθουν τα δύσκολα, τα παρατάνε.

Δεν διδάχθηκαν τίποτε από τα τελευταία πέντε χρόνια; 

 

09 Δεκεμβρίου 2014